امروزه اندروید آنچنان با گوشیهای هوشمند پیوند خورده است که تصور نسخهای از این سیستمعامل برای دستگاهی دیگر دشوار به نظر میرسد. بااینحال، مسیر شکلگیری اندروید از جایی کاملاً متفاوت آغاز شد. زمانی که اندی روبین در سال ۲۰۰۴ این پروژه را به سرمایهگذاران معرفی میکرد، هدف اولیه ساخت سیستمعاملی برای گوشیهای هوشمند نبود، بلکه قرار بود دوربینهای دیجیتال را به دستگاههایی متصل به اینترنت تبدیل کند. در این مقاله از سلام دنیا، به داستان شکل گیری ایده اولیه اندروید [تاریخچه بزرگترین سیستمعامل موبایل] و دلایل تغییر مسیر آن از دوربینهای دیجیتال به سمت بازار گوشیهای هوشمند میپردازیم.
تاریخچه جالب بزرگترین سیستمعامل موبایل
1. تاریخچه سیستمعامل موبایل: اولین مقصد اندروید قرار بود دوربین باشد
شرکت Android Inc. در سال ۲۰۰۳ تأسیس شد و اندی روبین یکی از اعضای گروه کوچکی بود که در شکلگیری آن نقش داشت. در آوریل ۲۰۰۴، روبین چشماندازی را برای سرمایهگذاران ارائه کرد که از بسیاری جهات شبیه فناوریهای امروزی بود؛ با این تفاوت که در آن هیچ خبری از گوشی هوشمند نبود. یکی از اسلایدهایی که او بعدها در نشست اقتصادی ژاپن در سال ۲۰۱۳ به نمایش گذاشت، یک دوربین دیجیتال را نشان میداد که بهصورت سیمی یا بیسیم به یک رایانه خانگی متصل میشد و رایانه نیز با چیزی به نام «مرکز داده اندروید» ارتباط داشت. روبین این ایده را یک پلتفرم برای دوربینها توصیف کرده بود که یک بخش ابری برای ذخیره عکسها بهصورت آنلاین نیز داشت. در زبان امروزی، اندروید قصد داشت قابلیتهای ارتباطی را در اختیار دوربینهای دیجیتال قرار دهد؛ قابلیتهایی که اکنون برای ما کاملاً عادی هستند.
حتما بخوانید: آنچه درباره انواع و تاریخچه پیدایش ویولن باید بدانید
بهجای اینکه عکسها تا زمان انتقال دستی روی کارت حافظه باقی بمانند، دوربین میتوانست بخشی از یک سیستم بزرگتر باشد و تصاویر را بهصورت خودکار در فضای ذخیرهسازی آنلاین بارگذاری کند. از همان ابتدا، اندروید بهعنوان یک پلتفرم نرمافزاری در نظر گرفته شده بود، نه صرفاً یک سیستم اختصاصی برای یک مدل دوربین خاص. این ایده در سال ۲۰۰۴ منطقی به نظر میرسید. عکاسی دیجیتال در حال جایگزین شدن با فیلم برای تعداد بیشتری از کاربران بود، اما دسترسی به تصاویر موجود در دوربین همچنان میتوانست به کارت حافظه، کابل، نرمافزارهای رایانهای و چند دقیقه کار دستی نیاز داشته باشد. دوربینی که قادر بود نرمافزار اجرا کند و تصاویر را مستقیماً به سرویسهای آنلاین منتقل کند، میتوانست پیشرفت مهمی محسوب شود. نکته عجیب این داستان این نیست که اندروید کار خود را با دوربین آغاز کرد؛ نکته جالبتر این است که این ایده تا حد زیادی آینده عکاسی را درست پیشبینی کرده بود، اما دستگاه اشتباهی را برای تحقق آن انتخاب کرده بود.
2. تاریخچه سیستمعامل موبایل: پنج ماه بعد، دوربین از برنامه اندروید کنار گذاشته شد
طرح اولیه دوربین مدت زیادی دوام نیاورد. روبین بعدها توضیح داد که اندروید به این نتیجه رسیده بود که بازار دوربینهای دیجیتال بهاندازه کافی بزرگ نیست. حدود پنج ماه پس از ارائه اولیه ایده دوربین، در ارائه دیگری به سرمایهگذاران، اندروید بهعنوان یک «راهکار متنباز برای گوشیهای همراه» معرفی شد. بااینحال، پلتفرم اصلی حفظ شد. روبین بعدها گفت سیستمعاملی که ابتدا برای دوربینها توسعه داده شده بود، همان نرمافزاری شد که در تلفنهای همراه مورد استفاده قرار گرفت. این اتفاق در سال ۲۰۰۴ رخ داد؛ یعنی بیش از دو سال پیش از معرفی آیفون توسط اپل. روبین بعدها گفته بود که در آن زمان، مایکروسافت و سیمبین رقبایی بودند که بیشتر از همه نگرانشان بود.
این تغییر مسیر اندروید را وارد بازاری بسیار دشوارتر، اما در عین حال بسیار ارزشمندتر کرد. بازار نرمافزارهای موبایل در اواسط دهه ۲۰۰۰ میان پلتفرمهایی مانند سیمبین و Windows Mobile مایکروسافت، نرمافزار بلکبری و سیستمهای اختصاصی تولیدکنندگان مختلف تقسیم شده بود. روبین در این بازار یک فرصت اقتصادی میدید. هزینه تولید سختافزار گوشیها در حال کاهش بود، اما مجوز استفاده از سیستمعامل همچنان هزینهای بود که تولیدکنندگان باید آن را پرداخت میکردند. ایده اندروید این بود که این مانع را از میان بردارد و پلتفرم خود را در تعداد هرچه بیشتری از گوشیها گسترش دهد. مهمترین بخش این داستان همین تغییر مسیر است. اندروید به این دلیل مهم نشد که پس از کنار گذاشتن ایده دوربین، ناگهان سیستمعامل کاملاً متفاوتی ساخته شد. تیم اندروید متوجه شد نرمافزاری که از قبل در حال توسعه آن بود، در بازاری با ظرفیت رشد بسیار بیشتر میتواند آینده بهتری داشته باشد. گوگل در اوت ۲۰۰۵ اندروید را خرید؛ در حالی که این شرکت نوپا هنوز خارج از صنعت فناوری چندان شناختهشده نبود.
این خرید بعدها به یکی از نقاط عطف مهم تاریخ گوگل تبدیل شد. روبین و دیگر اعضای تیم اندروید نیز به توسعه این پلتفرم در داخل گوگل ادامه دادند و زمینه را برای گسترش بسیار بزرگتر آن فراهم کردند. مقیاس بلندپروازی گوگل در ۵ نوامبر ۲۰۰۷ روشنتر شد. گوگل، اچتیسی، تیموبایل، کوالکام، موتورولا و دهها شرکت دیگر در کنار یکدیگر «اتحاد Open Handset» را به همراه اندروید معرفی کردند. هدف این گروه، ساخت یک «گوشی گوگل» واحد نبود؛ بلکه میخواستند اندروید را به یک پلتفرم مشترک و باز تبدیل کنند که تولیدکنندگان بتوانند انواع مختلف گوشیها را بر پایه آن بسازند.
3. تاریخچه سیستمعامل موبایل: سیستمعامل دوربین در نهایت بازار گوشیها را در اختیار گرفت
حتما بخوانید: تاریخچه هوپاک رقص ملی اوکراینی
نخستین محصول تجاری اندروید سال بعد عرضه شد و دوره فعالیت آن بهعنوان سیستمعامل گوشیهای هوشمند با HTC Dream آغاز شد. شرکت T-Mobile در ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۸ گوشی G1 را که توسط HTC ساخته شده بود و با نام HTC Dream نیز شناخته میشد، معرفی کرد. این گوشی در ۲۲ اکتبر همان سال در آمریکا به فروش رسید و نخستین تلفن مجهز به اندروید بود. HTC Dream به صفحهنمایش لمسی، صفحهکلید فیزیکی کشویی QWERTY، برنامههای گوگل و دسترسی به Android Market مجهز بود. پس از آن، اندروید در میان تولیدکنندگان مختلف، انواع طراحیها و ردههای قیمتی گسترش یافت و در نهایت به سیستمعامل غالب در بازار جهانی موبایل تبدیل شد. بااینحال، بخش جالب دیگری نیز در این داستان وجود دارد: اندروید در نهایت دوباره به دوربینهای دیجیتال راه پیدا کرد. در سال ۲۰۱۲، شرکت نیکون دوربین کامپکت Coolpix S800c را معرفی کرد؛ دوربینی مجهز به وایفای که سیستمعامل اندروید را اجرا میکرد و امکان استفاده از برنامهها و اشتراکگذاری آنلاین تصاویر را در اختیار کاربر قرار میداد. سامسونگ نیز این ایده را با جدیت بیشتری دنبال کرد و Galaxy Camera را ساخت؛ محصولی که اندروید ۴٫۱، دسترسی به Google Play، ارتباط وایفای و شبکه تلفن همراه را با لنز دارای زوم اپتیکال ۲۱ برابری ترکیب میکرد.
آینده با یک گوشی در کنار دوربین از راه رسید
البته این دوربینها هرگز به کسبوکار اصلی اندروید تبدیل نشدند. در آن زمان، گوشیهای هوشمند بخش بزرگی از قابلیتهای دوربینهای کامپکت مستقل را در اختیار گرفته بودند؛ بهگونهای که امروزه یک گوشی پیکسل میتواند برای عکاسی روزمره جایگزین چندین دوربین اختصاصی شود و همان قابلیتهای ارتباطی را ارائه دهد که بنیانگذاران اندروید در ابتدا قصد داشتند به دوربینها اضافه کنند. با نگاه به گذشته، ایده اولیه اندروید بسیار آیندهنگرانه به نظر میرسد. دوربینها واقعاً به رایانههایی متصل تبدیل شدند که از برنامهها، فضای ذخیرهسازی آنلاین، خدمات مکانیابی و قابلیت اشتراکگذاری فوری بهره میبرند. بنیانگذاران اندروید فقط در ابتدا تصور میکردند این تحول قرار است از طریق دوربینهای دیجیتال اتفاق بیفتد؛ در حالی که دوربینی که بیشتر مردم همیشه با خود حمل میکردند، در نهایت همان دوربینی بود که به یک گوشی متصل شده بود.
سخن آخر
داستان اندروید نشان میدهد که گاهی یک ایده درست میتواند در مسیر تحقق، مقصد متفاوتی پیدا کند. این سیستمعامل در ابتدا برای اتصال دوربینهای دیجیتال به اینترنت و ذخیره آنلاین تصاویر طراحی شده بود، اما تیم سازنده پس از شناخت ظرفیت گستردهتر بازار موبایل، مسیر خود را تغییر داد. اندروید نهتنها به یکی از مهمترین سیستمعاملهای موبایل جهان تبدیل شد، بلکه سالها بعد دوباره راه خود را به دوربینهای دیجیتال باز کرد. شاید جذابترین بخش این ماجرا همین باشد که ایده اولیه چندان اشتباه نبود؛ تنها دستگاهی که قرار بود این ایده را به آینده ببرد، انتخاب درستی نبود.
مطالب مرتبط:
تاریخچه و معنی نماد شاخ شیطان در موسیقی متال
دیدگاه ها